Edmund i Witek są sympatyczni, oczytani, dowcipni. Przemieszczają się swobodnie po kraju i najmują do różnych robót, pomagają przy młócce, szatkują kapustę. Pracę przy szlamowaniu stawu w uzdrowisku traktują z wyraźnym zadowoleniem, kontemplują ją wręcz. Cieszą się z roboty, z przerw w niej, z tego, co znajdą w mule, z tego, że wycieczka szkolna ich rysuje. Odkrywają nieustannie smak rzeczy prostych, codziennych, delektują się łykiem piwa, spacerem na kwaterę, nieefektownym pozornie pejzażem. Takie życie chwilą, przeżywanie w godzinę tego, co inni rozkładają sobie na dni całe, wyczerpuje. To wprost niewiarygodne tak żyć w nieustannym napięciu - skarży się jeden z bohaterów. A obaj żyją intensywnie, jakby przeczuwając, że nie zawsze tak będzie: Wiedząc, co nas czeka, że przestanie nam bić serce, tylko tak mogliśmy się uratować życiem bez reszty. Wypalić się do końca, do spodu, żeby śmierci, tej zwyczajnej wariatce nic nie zostawić, niech odziedziczy po nas popiół wygasły...