Paryż końca XX wieku. Klimat dekadencji lub, mówiąc językiem bardziej współczesnym, postmodernizmu. Atrakcją kabaretu staje się kobieta, której atutem na scenie są dziewictwo i fizyczna anomalia. Beba Mazeppo przyciąga zarówno poetę, jak i rewolucyjnego (czytaj: postmodernistycznego) artystę malarza. Atmosfera jak przed końcem świata. Ratunek przynosi miłość czy, jak kto woli, banał normalności.

"A teraz... - Striptizerka wysupłała z tasiemki cekinów żylaste piersi - pokażę państwu korzeń, a nawet ogon... zła.

• Odwróciła się i zaczęła zsuwać czarne, błyszczące majtki."

• Manuela Gretkowska, "Kabaret metafizyczny"